Whoops… dat was mijn grens!

Ik moet jullie iets bekennen.
Ik ben in de valkuil gestapt, waar ik altijd voor waarschuw in een assertiviteitstraining.
Achteraf kan ik er hartelijk om lachen.
Het ging als volgt:

 

U vraagt, wij draaien

De kamer van Koophandel heeft me gevraagd vandaag een workshop over assertiviteit te geven op de jaarlijkse bijeenkomst voor startende ondernemers. Samen met 6 andere trainers vorm ik het middagprogramma.
Het is de bedoeling dat iedere trainer zijn workshop vooraf gaat pitchen in de grote zaal, zodat alle aanwezigen straks 2 workshops kunnen uitkiezen.

Vorige week werd ik gebeld door de Kamer van Koophandel: Of ik mijn pitch een beetje theatraal wilde brengen. Met grootste gebaren en veel humor. Het thema van dit jaar was namelijk theater.
“Oké”, zei ik, “dat moet lukken, geen probleem”.

Ergens knaagde er iets

Ik ben natuurlijk trainer en ik sta dus iedere week voor een groep. Maar een groep van 6-8 personen is toch iets anders dan een theaterzaal met een paar honderd man.
Dus, ik voelde me niet helemaal senang en besloot even te gaan zitten om de pitch voor te bereiden. (in plaats van ter plekke improviseren).
Ik ging dus zitten…. en zitten…. en zitten….. en er kwam werkelijk geen enkele inspiratie…

Als er bij mij niet vanzelf iets uit de pen stroomt in een flow, betekent dat dat er iets niet klopt. Ik heb iets met mijn hoofd besloten of bedacht, maar mijn gevoel rebelleert.
Ik begreep al snel waarom.

 

Shit wat dom!

Ik ben in de eeuwenoude valkuil gestapt:
Als er een verzoek aan je wordt gedaan, bedenk je je vaak of je gehoor kunt geven aan het verzoek. Je bedenkt je of je de capaciteiten hebt, de tijd en de materialen. Je vergeet echter stil te staan bij de vraag of je het zelf wel wilt. En daar gaat het over bij assertiviteit.

Ja, ik kan het wel theatraal doen, maar ik wil het niet. Het past helemaal niet bij mij.
Ik ben dan misschien af en toe een blij ei, maar ik ben geen theatermaker.

 

Helaas pindakaas

Helaas, moest ik terugkomen op mijn toezegging.
Dat is iets wat altijd mag. Want laten we wel wezen: soms word je overrompeld, maar dat betekent niet dat je geen kant meer op kunt.
Je kunt er altijd onderuit.
Of ik boos ben op mezelf?
Integendeel: Ik lach er hartelijk om, met veel liefde voor mezelf.
Ik ben er op tijd achter gekomen en kon mijn ‘fout’ herstellen.
En ik sta nu weer even op scherp. Ook mooi meegenomen.
Zo zie je maar weer: al ben je nog zo geoefend, af en toe ga je de mist in.
lache toch?

Ik ben heel benieuwd naar jullie flaters.
Durven jullie ze aan mij en aan elkaar te delen?
Groetjes,

Sandra Planjer

Ps. Wil je ook oefenen met je assertiviteit?
Boek dan vandaag nog  de training Liever Assertiever.
Of maak een afspraak voor een of meer individuele coachsessies voor je periodieke APK.